Mijn Blogs

Terugblik 2020

Een bewogen jaar van afscheid op Curaçao tot een nieuwe start in eigen land. 

En dan is het jaar alweer bijna voorbij. Wat gaat het snel. December is voor mij altijd een maand waarin ik terugblik op het afgelopen jaar en vooruit kijk naar het komende jaar. En wat is er weer veel gebeurd afgelopen jaar. Een jaar vol uitersten, een jaar wat ik niet had willen missen. Een jaar wat mij veel geleerd heeft. 

We begonnen het jaar met het verlies van mijn schoonmoeder. Ze woonde op Curaçao. Helaas is dat niet naast de deur en waren we te laat om haar nog te zien. Op het moment dat wij opstegen met het vliegtuig is ze overleden. (Mijn man was gelukkig eerder die maand al naar Curaçao afgereisd om haar naar een hospice te verhuizen en alvast afscheid te nemen). Het was bizar om aan te komen op een tropisch eiland en in de aankomsthal tussen alle toeristen en koffers te horen dat ze overleden was. We konden gelukkig wel bij de begrafenis zijn. 

Een maand later ontdekte ik een knobbeltje in mijn borst wat verontrustend was. Gelukkig bleek na onderzoeken dat het goedaardig was. Ik heb toen mijn kracht en wil om te leven gevoeld.

Afgelopen zomer besloten we ons ivf traject weer op te pakken. ( mensen die ons al wat langer kennen weten dat we enkele jaren geleden hier een start mee gemaakt hebben en af moesten haken omdat ik depressief werd) Ik was al een tijd stabiel en onze kinderwens was er nog steeds. Dus op naar het ziekenhuis om de onderzoeken weer op te pakken. Het zou een icsi behandeling worden, op het moment dat ik zou beginnen met hormonen spuiten begon ik weer labiel te worden door alle stress ervan. Na veel gesprekken met de artsen hebben we besloten het los te laten. Mijn systeem reageert zo heftig op stress dat een behandeling niet verstandig is. Door de hormonen zou ik nog meer ontwricht raken en dit trok ik niet.  En mijn gezondheid stond en staat voorop. We hebben de behandeling definitief afgesloten. 
We laten het los en genieten van elkaar en Pien. 

En dat hebben we gedaan zeg dit jaar! We zijn vaak naar ons favoriete eiland Texel geweest en hebben daar genoten van de stranden, de prachtige zonsondergangen en het samenzijn. 

En dan de Corona. Voor ons is/ was dit een tijd van bezinning en rust. En ik vind het heerlijk. Veel tijd voor elkaar waarin we vaak op pad gaan om de natuur te fotograferen. Ik heb geleerd dat ik weinig nodig heb en dat een stap terug doen niet tijdelijk is maar een nieuwe vorm van leven kan zijn.

Ook ben ik dit jaar een account op instagram gestart (an_na_mo_ )waarin ik schrijf over leven met psychische klachten zoals stemmingswisselingen en PTSS, dit in alle openheid. Al zou ik maar 1 iemand bereiken en aan kunnen zetten om er niet alleen mee te worstelen maar hulp te zoeken, is mijn missie al geslaagd. Ik weet uit ervaring dat het zo belangrijk is om te weten dat je niet alleen bent wanneer je depressief of angstig bent. 

Het was een jaar waarin ik gevoeld en geleerd heb uit te gaan van wat goed voor mij is en wat ik voor een ander kan betekenen. Mijn wens om anderen te helpen krijgt vast in het nieuwe jaar nieuwe wendingen, wanneer het daar de tijd voor is.

De allerbelangrijkste les dit jaar was zelfacceptatie. Al ben ik er nog niet helemaal, het gaat steeds beter. Leren accepteren wie ik ben en wat ik wèl kan. Genieten van de dingen die wel binnen mijn mogelijkheden liggen.

Kortom, de strijder in mij geeft niet op. Ik ga door vanuit mijn kracht. Ik ben van ver gekomen en zal nog verder komen. 

Op naar een mooi 2021! 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 × 1 =